شعر اشعار مهدی اخوان ثالث
- نویسنده موضوع Mahak
- تاریخ شروع
- تاریخ ثبتنام
- 9/25/25
- نوشتهها
- 1,002
- موضوع نویسنده
- #12
چو گل در دست بیداد تو پرپر شد نگاه من
چنان کاندر سرای سینه ره گم کرد آه من
پلنگ خشمگینی دید این آهوی صحراگرد
چه زود از نیمه ره برگشت سرگردان نگاه من
دلم میسوزد و کاری ز دستم برنمیآید
چو با آن کولی خوشبخت میآیی به راه من
تو با او رفتی و رفت آنچه با من نور و شادی بود
کنون من در پناه بادهام غم در پناه من
درون سینه عمری آتش عشق تو پروردم
ولی هرگز ندیدم ذرهای مهر از تو ماه من
هنوزت دوست میدارم چو شبنم بوسهٔ گل را
نگاه دردناک و آرزومندم گواه من
نمیدانی نمیدانی چه مشتاق و چه محرومم
نمیدانم نمیدانم چه بود آخر گناه من
چه کرد ای مهربان ترسای پیر می فروش امشب
می گرم و سپیدت با دل سرد و سیاه من،
که چون آتش به مجمر سوزم و چون می به خم جوشم
پرند از آشیانِ دل، کبوترهای آه من
مهدی_اخوان_ثالث
چنان کاندر سرای سینه ره گم کرد آه من
پلنگ خشمگینی دید این آهوی صحراگرد
چه زود از نیمه ره برگشت سرگردان نگاه من
دلم میسوزد و کاری ز دستم برنمیآید
چو با آن کولی خوشبخت میآیی به راه من
تو با او رفتی و رفت آنچه با من نور و شادی بود
کنون من در پناه بادهام غم در پناه من
درون سینه عمری آتش عشق تو پروردم
ولی هرگز ندیدم ذرهای مهر از تو ماه من
هنوزت دوست میدارم چو شبنم بوسهٔ گل را
نگاه دردناک و آرزومندم گواه من
نمیدانی نمیدانی چه مشتاق و چه محرومم
نمیدانم نمیدانم چه بود آخر گناه من
چه کرد ای مهربان ترسای پیر می فروش امشب
می گرم و سپیدت با دل سرد و سیاه من،
که چون آتش به مجمر سوزم و چون می به خم جوشم
پرند از آشیانِ دل، کبوترهای آه من
مهدی_اخوان_ثالث
- تاریخ ثبتنام
- 9/25/25
- نوشتهها
- 1,002
- موضوع نویسنده
- #14
زمستان
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سربر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است پس دیگر چه داری چشم
زچشم دوستان دور یا نزدیک
مسیحای جوان مرد من ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناحوانمردانه سرد است…آی…
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی در بگشای!
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سربر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است پس دیگر چه داری چشم
زچشم دوستان دور یا نزدیک
مسیحای جوان مرد من ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناحوانمردانه سرد است…آی…
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی در بگشای!
- تاریخ ثبتنام
- 9/25/25
- نوشتهها
- 1,002
- موضوع نویسنده
- #15
تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من
چه جنونی ، چه نیازی ، چه غمی ست ؟
یا نگاه تو ، که پر عصمت و ناز
بر من افتد ، چه عذاب و ستمی ست
دردم این نیست ولی
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم
پوپکم ! آهوکم
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم.
چه جنونی ، چه نیازی ، چه غمی ست ؟
یا نگاه تو ، که پر عصمت و ناز
بر من افتد ، چه عذاب و ستمی ست
دردم این نیست ولی
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم
پوپکم ! آهوکم
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم.
- تاریخ ثبتنام
- 9/25/25
- نوشتهها
- 1,002
- موضوع نویسنده
- #17
در گذرگاه زمان
خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی
خود میگذرد
عشق ها میمیرند
رنگ ها رنگ دگر میگیرند
و فقط خاطره هاست
که چه شیرین و چه تلخ
دست ناخورده بهجا میمانند .
مهدی_اخوان_ثالث
خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی
خود میگذرد
عشق ها میمیرند
رنگ ها رنگ دگر میگیرند
و فقط خاطره هاست
که چه شیرین و چه تلخ
دست ناخورده بهجا میمانند .
مهدی_اخوان_ثالث
- تاریخ ثبتنام
- 9/25/25
- نوشتهها
- 1,002
- موضوع نویسنده
- #20
من از این غفلت معصومِ تو ای شعلهی پاک
بیشتر سوزم و دندان به جگر میفشرم
منشین با من، با من منشین
تو چه دانی که چه افسونگر و بیپا و سرم؟
تو چه دانی که پس هر نگه سادهی من
چه جنونی، چه نیازی، چه غمیست؟
یا نگاه تو، که پرعصمت و ناز
برمن افتد، چه عذاب و ستمی است
دردم این نیست ولی
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بیخویشتنم
پوپکم! آهوکم!
تا جنون فاصلهای نیست از اینجا که منم
بیشتر سوزم و دندان به جگر میفشرم
منشین با من، با من منشین
تو چه دانی که چه افسونگر و بیپا و سرم؟
تو چه دانی که پس هر نگه سادهی من
چه جنونی، چه نیازی، چه غمیست؟
یا نگاه تو، که پرعصمت و ناز
برمن افتد، چه عذاب و ستمی است
دردم این نیست ولی
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بیخویشتنم
پوپکم! آهوکم!
تا جنون فاصلهای نیست از اینجا که منم
