به نام خداوند رنگین کمان غلط ننویسیم / ضرب المثل اولین اشتباه دل و دَماغ نداشتن / دل و دِماغ نداشتن: با توجه به اینکه دَماغ به معنی بینی است و دِماغ به معنی مغز، پس گویش درست ضرب المثل چنین است: «دل و دِماغ انجام کاری ندارم

غزل به سبک شیراز بیا که ترک شیرازی به ناز خود نگر آمد که در بزمِ رقیبان، عقلِ ما را در سفر آمد به یک گردشِ چشمِ شوخ و شوریده‌ات ای یار دلِ زاهدِ بیچاره به دستِ حذر آمد بگوییم که چون ساقی می از جامِ لعل ریزد که هر کس را نصیبی از میِ مستی‌ات آید ریاضت‌های پیران، عاریت دان و مپسندش که در...

ادبیات ایران باستان به مجموعه داستان‌های شفاهی و مکتوب ایرانی‌ها (مادی، پارسی، سکایی، اوستایی) گویند که توسط مآخذ دینی (اوستا)، نثر (تاریخ یونانی و سنگ‌نوشته‌های پارسی باستان و نظم شاهنامه فردوسی، گشتاسب و کتایون، شیرین و فرهاد) به دست ما رسیده‌است. از داستان‌هایی که در ایران پیش ازسولیکیان...

درسیرت پادشاه، حکایت اول: پادشاهی را شنیدم به کشتنِ اسیری اشارت کرد. بی‌چاره در آن حالتِ نومیدی مَلِک را دشنام دادن گرفت و سَقَط گفتن، که گفته‌اند: هر که دست از جان بشوید، هر چه در دل دارد بگوید. وقت ضرورت چو نماند گریز دست بگیرد سرِ شمشیرِ تیز إِذا یَئِسَ الْإِنسانُ طالَ لِسانُهُ کَسِنَّورٍ...

دیباچه: بِسم اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیم منّت خدای را عزَّ وَ جَلّ که طاعتش موجبِ قُربَت است و به شکر اندرش مَزید نعمت. هر نفسی که فرو می‌رود مُمدِّ حیات است و چون بر می‌آید مُفَرِّح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب. از دست و زبان که برآید کز عُهدهٔ شکرش به‌در‌آید؟

اگر می‌دانستم اشعار از کجا می‌آیند، به آنجا می‌رفتم.. ،،، تاپیک جامع ارسال اشعار و غزل‌های شاعران همه‌ی دوران‌ها

«به نام نگارنده هستی» خجسته سیامک یکی پور داشت که نزد نیا جاه دستور داشت گرانمایه را نام هوشنگ بود تو گفتی همه هوش و فرهنگ بود به نزد نیا یادگار پدر نیا پروریده مر او را به بر نیایش به جای پسر داشتی جز او بر کسی چشم نگماشتی چو بنهاد دل کینه و جنگ را بخواند آن گرانمایه هوشنگ را همه گفتنی‌ها...

«به نام خداوند بخشاینده مهربان» پسر بد مر او را یک هوشمند گرانمایه طهمورث دیو بند بیامد به تخت پدر بر نشست به شاهی کمر بر میان بر ببست همه موبدان را ز لشکر بخواند به خوبی چه مایه سخن‌ها براند چنین گفت کامروز تخت و کلاه مرا زیبد این تاج و گنج و سپاه جهان از بدی‌ها بشویم به رای پس آنگه کنم...

🍁به نام نگارنده هستی🍁 تو بر کردگار روان و خرد ستایش گزین تا چه اندر خورد ببین ای خردمند روشن‌روان که چون باید او را ستودن توان همه دانش ما به بیچارگیست به بیچارگان بر بباید گریست تو خستو شو آنرا که هست و یکیست روان و خرد را جزین راه نیست ایا فلسفه‌دان بسیار گوی بپویم براهی که گویی مپوی

بخش اول: شبی چون شبه روی شسته به قیر نه بهرام پیدا نه کیوان نه تیر دگرگونه آرایشی کرد ماه بسیچ گذر کرد بر پیشگاه شده تیره اندر سرای درنگ میان کرده باریک و دل کرده تنگ ز تاجش سه بهره شده لاژورد سپرده هوا را به زنگار و گرد سپاه شب تیره بر دشت و راغ یکی فرش گسترده از پرّ زاغ

•بسم رب قلم• سلام و وقت بخیر! اینجا قراره هر روز یک یا چند متن یا شعر کوتاه ثبت بشه:) نظراتتون رو با واکنش به ما نشون بدید^^

غزل شماره ۱ احسنت و زه ای نگار زیبا آراسته آمدی بر ما امروز به جای تو کسم نیست کز تو به خودم نماند پروا بگشای کمر پیاله بستان آراسته کن تو مجلس ما تا کی کمر و کلاه و موزه تا کی سفر و نشاط صحرا امروز زمانه خوش گذاریم بدرود کنیم دی و فردا من طاقت هجر تو ندارم با تو چکنم به جز مدارا

رباعی شماره ۱ در رهگذر باد چراغی که تو راست ترسم که بمیرد از فراغی که تو راست بوی جگر سوخته عالم بگرفت گر نشنیدی، زهی دماغی که تو راست!

غزل شماره ۱ ای رستخیز ناگهان وی رحمت بی‌منتها ای آتشی افروخته، در بیشه اندیشه‌ها امروز خندان آمدی، مفتاح زندان آمدی بر مستمندان آمدی، چون بخشش و فضل خدا خورشید را حاجب تویی ، اومید را واجب تویی مطلب تویی طالب تویی ، هم منتها هم مبتدا در سینه‌ها برخاسته، اندیشه را آراسته هم خویش حاجت خواسته، هم...