شعر اشعار فروغ فرخزاد

[Mahak]

به نام خداوندِ قلم

 

[Mahak]

و این منم
زنی تنها
در آستانه فصلی سرد
در ابتدای درک هستی آلودهٔ زمین
و یأس ساده و غمناک آسمان
و ناتوانی این دستهای سیمانی
زمان گذشت
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت
ساعت چهار بار نواخت
امروز روز اول دی ماه است
من راز فصل‌ها را می‌دانم...



فروغ فرخزاد

 

[Mahak]

آن روز ها رفتند
آن روزهای برفی خاموش
کز پشت،شیشه در اتاق گرم
هر دم به بیرون خیره میگشتم
پاکیزه برف من،چون کرکی نرم
آرام می بارید...

فروغ فرخزاد

 

[Mahak]

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ های تخیل
به داس های واژگون شده ی بیکار
و دانه های زندانی .
نگاه کن که چه برفی میبارد....
شاید حقیقت آن دو دست جوان بود ، آن دو دست جوان
که زیر بارش یکریز برف مدفون شد
و سال دیگر ، وقتی بهار
با آسمان پشت پنجره همخوابه میشود
و در تنش فوران میکنند
فواره های سبز ساقه های سبک بار
شکوفه خواهد داد ای یار ، ای یگانه ترین یار


فروغ فرخزاد

 

[Mahak]

امروز روز اول دی ماه است
من راز فصل‌ها را می‌دانم
و حرف لحظه‌ها را می‌فهمم
نجات‌دهنده در گور خفته‌است
و خاک، خاک پذیرنده
اشارتیست به آرامش...

فروغ فرخزاد

 

[Mahak]

و من به جفت‌گیری گل‌ها می‌اندیشم
در آستانه‌ی فصلی سرد
در محفلِ عزای آینه‌ها
و اجتماعِ سوگوارِ تجربه‌های پریده رنگ
و این غروبِ بارور شده از دانشِ سکوت.

فروغ‌ فرخزاد

 

[Mahak]

ای دوست ،ای برادر ، ای همخون
وقتی به ماه رسیدی
تاریخ قتل عام گل ها را بنویس...🥀

فروغ فرخزاد

 

[Mahak]

زیرِ پایم بوته ‌های خشک
با اندوه می‌نالد
"چهره ی خورشیدِ شهرِ ما
دریغا سخت تاریک است!"
خوب می‌دانم
که دیگر نیست امیدی
نیست امیدی...

فروغ فرخزاد

 

[Mahak]

.آن روزها رفتند
آن روزهای عید
آن انتظار آفتاب و گل
آن رعشه‌های عطر
در اجتماع ساکت و محجوب نرگس‌های صحرائی
که شهر را در آخرین صبح زمستانی
دیدار میکردند
آوازهای دوره‌گردان در خیابان دراز لکه‌های سبز
بازار در بوهای سرگردان شناور بود
در بوی تند قهوه و ماهی
بازار در زیر قدمها پهن میشد، کش میآمد، با تمام لحظه‌های راه میآمیخت
و چرخ میزد، در ته چشم عروسکها.
بازار، مادر بود که میرفت، با سرعت بسوی حجم‌های رنگی سیال
و باز میآمد
با بسته‌های هدیه، با زنبیل‌های پر.
بازار، باران بود، که میریخت، که میریخت، که میرخت...


فروغ فرخزاد

 

[Mahak]

گل سرخ ، گل سرخ
او مرا برد به باغ گل سرخ...
و به گیسوهای مضطربم در تاریکی گل سرخی زد .

فروغ فرخزاد