دلنوشته دلنوشته خاموشی وراء | ریپر کاربر انجمن آوای رمان

[اقیــانــــــوس]

آوایِ ما در نهایت تنها یک زمزمه‌ی مُرده بود که در بسترِ باد گم شد.
هیچ‌کس این صدایِ ضعیف را نشنید چون گوش‌هایِ جهان پر از هیاهویِ پوچ بود.
ما شبیه به تَرَک‌هایِ کوچک بر دیواری بودیم که به تدریج تمامِ دیوار را شکاندیم.
این غیبتِ مُطلق یک نوعِ خاص از حضور است؛ حضور در بُعدِ نادیدنیِ عدم.
ما آخرین نفس‌هایِ خود را به مِثابه‌ی یک هدیه‌ی بی‌ارزش به جهان پس دادیم.
هر چه در گذشته بود اکنون فقط یک توهّمِ شیرین و زودگذر محسوب می‌شود.
ما دیگر وظیفه‌ای برایِ ادامه دادنِ این رَقصِ بی‌معنا در زیرِ نورِ آفتاب نداریم.
سکوت را تنها مَظهری از خِرَد می‌دانیم که در برابرِ هیاهویِ بیهوده‌ی جهان قرار می‌گیرد.​

 

[اقیــانــــــوس]

خورشید دیگر برایمان زرد نیست؛ تنها یک گویِ خاموش و بی‌اثر در تاریکی‌ست.
ما مفهومِ رنگ‌ها و گرما را در بسترِ سَردِ ابدیت، به تدریج از یاد می‌بریم.
این چنین خلوتِ ابدی یک پناهگاهِ امن در برابرِ شلوغیِ بَدویِ انسان‌هاست.
ما که از شرِّ قضاوت‌هایِ سنگینِ دیگران با مُردن به کُلّی رَها شده‌ایم.
اینجا دیگر تمامِ بُغض‌هایِ هزاران ساله‌ بالاخره به نقطه‌ی سُقوط می‌رسند.
عقایدِهایمان اکنون تنها مُشت‌هایِ بسته‌ای هستند که در زیرِ خاکِ سرد رها شده‌اند.
ما که در یک تونلِ سیاه و بی‌نهایت گام بر می‌داریم که هیچ نوری در انتهای آن نیست.
و جهان تنها یک اَفسانه‌ی مُضحک بود که ما را تا آخر عمر، سرگرمِ خود کرد.​